Mijn ervaring en tips

Voor wij aan een kind begonnen, hebben wij een jaar lang gepraat over hoe dat zou moeten en of onze relatie het aan kon. We hebben gesprekken gehad met een psycholoog, omdat, vooral ik, wilde weten of het niet egoïstisch was om een kind te willen. Samen kwamen we tot de slot som dat we alles goed doordacht hadden en dat ik met mijn handicap toch een kind het belangrijkste van alles kon geven... Liefde, geborgenheid en aandacht. 
Daarna heb ik met mijn pgb'ers overlegd of zij bereid waren om samen met mij voor een eventueel kind te zorgen. Ruim van tevoren had ik al bedacht hoe ik bepaalde dingen zou willen en in de huidige praktijk werkt het ook prima. 

Afspraken met je hulp
Wij hebben best hele strakke regels, dat kan niet anders met 7 of 8 mensen die komen helpen. Bijv. 's morgens ga ik als eerste naar mijn zoon, zodat hij mij als eerste ziet. Iemand anders tilt hem uit bed en houdt hem bij mij, zodat ik hem een goede morgen knuffel kan geven. Dan verschonen we hem. Ook hier ben ik altijd bij. Ik praat met hem, zodat het contact zoveel mogelijk met mij is. Ik let op of hij geen rode billetjes heeft of andere dingen. 

Ik  heb ook de regel dat mensen die mij komen helpen (buiten de normale familie,zoals opa's, oma's, enz...) mijn zoon niet zomaar uit de box of bed halen en hem ook niet zoenen. Er kwamen (toen we nog in een fokuswoning woonden) zo'n kleine 40 mensen per maand helpen en als iedereen hem zou gaan zoenen dan is het eind zoek. Trouwens dat zoenen kan ik zelf prima! En zijn pappa natuurlijk ook. Misschien klinkt het erg streng, maar hij heeft maar één mamma en dat ben ik. Natuurlijk praten de mensen die komen helpen ook tegen hem, het zijn geen machines. 

Eten geven (voedingskussen)
Eten (drinken) doet hij op mijn schoot.  Ook al kan ik de fles niet zelf vasthouden, hij ligt dan in mijn armen op een voedingskussen (ook handig met laten boeren en samen tv kijken). De gene die de fles vast houd laat ik zoveel mogelijk aan de kant zitten waar zijn hoofd ligt. Op die manier ziet hij die gene niet en mij wel. Zo is het net of ik hem de fles geef. Heel belangrijk voor een goede band met je kind (vind ik). Als je kind stil ligt kun je ook een knuffel onder de fles leggen. Dan doe je het "echt" saampies.

Omgaan met goed bedoelde adviezen
Natuurlijk krijg ik ook veel goed bedoelde adviezen, net als iedere ouder, alleen krijg ik er wat meer omdat er zoveel mensen mij komen helpen. Aardig bedoelt natuurlijk, maar toch volg ik mijn eigen moeder gevoel. Dat wordt soms als eigenwijs bestempeld, maar ik ken, net als elke moeder, mijn kind het beste en mag ook beginners foutjes maken, zoals elke ouder ongetwijfeld doet. Dit soort dingen hadden wij dus van tevoren allemaal al bedacht en besproken met de mensen om ons heen, om misverstanden en irritaties te voorkomen. Dit is natuurlijk onze manier en iedereen moet dat doen op zijn/haar eigen manier.