Bedenk ook....

Mijn verhaal komt heel positief over en is dat nu ook.... Maar mijn zwangerschap was een ramp! Vanaf de 3de week van mijn zwangerschap ben ik echt doodziek geweest. Zo ziek dat ik niks meer binnen kon houden, overgeven is voor mij nogal pijnlijk, omdat ik 2 stalen pinnen in mijn rug heb die niet meegeven. Ik heb 2x met uitputtings- en uitdrogingsverschijnselen in het ziekenhuis gelegen. 1x 6 dagen en 1x 8 weken! Ik heb een sonde tot voorbij mijn maag gehad en ben 9 kilo afgevallen. Door mijn spasme beweeg ik veel en ging de sonde irriteren in mijn neus. Dat werd zeer pijnlijk. En dan de afhankelijkheid! In het ziekenhuis kon ik helemaal niks. Thuis heb ik een omgevingsbediening waar ik alles mee kan bedienen. in het ziekenhuis kon ik niet eens de tv aan of uit doen. Dan duren 8 weken heeeeel lang hoor. Ik wel eens gedacht : "Waar ben ik aan begonnen."
Ik was al nooit dik, maar toen ik 5 maanden zwanger was, woog ik nog maar 40,2 kilo. Ik heb dus een hoge prijs moeten betalen. Mijn partner die alle nachten bij mij in het ziekenhuis heeft geslapen en soms 7x z'n bed uit moest omdat ik weer over had gegeven, thuis voor onze honden zorgde en af en toe nog probeerde te werken, heeft die prijs ook dubbel en dwars betaald! Net als mijn familie en pgb'ers die mij in het ziekenhuis hebben bijgestaan. Dat kan dus ook gebeuren, niemand rekent daar op (ik ook niet), want zwanger zijn is een roze wolk en leuk! Nou niet dus....!

Mijn zoon is uiteindelijk met 6 maanden al geboren met de keizersnee (zoals we al gepland hadden, alleen iets later dan) en heeft de eerste 8 weken op de IC gelegen. Daarna nog 3 weken op een gewone afdeling. De eerste drie maanden hebben wij dus geleefd in hoop en vrees. 2x per dag naar het ziekenhuis heen en weer. Kraam tijd..., wat is dat....? 's Morgens horen dat het goed gaat en 's middags komen en horen dat het slecht gaat. Zo iets kan bij een prematuur kind binnen een kwartier omslaan. Zo kan het dus ook gaan. Houd daar ook rekening mee.

1 week voor mijn uitgerekende datum mocht mijn zoon naar huis. Vanaf die dag is het inderdaad allemaal perfect gegaan. Hij huilt weinig is altijd vrolijk (dat heeft hij van mij) en eet prima (net als zijn vader). Hij is (terwijl ik dit schrijf, Februari 2004) 3 maanden thuis en slaapt nu al een maand door 's nachts, het is dus echt een model kind. Ook dat kan anders hè! Je kunt bijv. een huilbaby krijgen, ook dan moet je het aan kunnen.

Zo, ik hoop dat iedereen nu weer met alle benen/wielen op de grond staat en ook de minder leuke dingen mee laat wegen in de zeer moeilijke beslissing wel of geen kind.